آپاچی

« تعطیلات به خانه رفتن! خیلی کیف داشت: بچه ها به او گفته بودند.صبح زود زمستان جلو در قلعه سوار کالسکه شدن. کالسکه ها روی ریگ ها حرکت می کردند. هورا کشیدن برای مدیر مدرسه. هورا! هورا! هورا! »*

ریز..ریز..ریز گوجه فرنگی های قرمز، ریز..ریز..ریز خیارهای سبز، میشن سالاد شیرازی تو کاسه سفالی با نمک و آبلیمو. تا سفره ی با طرح فلفل های رنگی پهن بشه روی زمین، برنج هم دم کشیده، بوی شویدهاش بلند شده و ماست هم از توی یخچال اومده بیرون.

 روی تخت، زیر باد کولر دراز می کشیدم و می خوندم: هزار فرسنگ زیر دریا، سفرهای گالیور، هاکلبری فین، سه گانه سه پایه ها،شازده کوچولو، بابا لنگ دراز، کلبه عمو تم،کلاس پرنده بعدترها بازم روی تخت، زیر باد کولر دراز می کشیدم و می خوندم: سووشون، بینوایان، جنگ و صلح، دن کیشوت، مسیح باز مصلوب، خاطرات یک خبرنگار، زندگی، جنگ و دیگر هیچ. تابستون ها اینجوری می گذشتن. همه امتحانای مدرسه با این خیال راحت تر می گذشتن که دیگه چیزی نمونده، تموم میشه و باز تخت و کولر و کتاب. لای کتاب ها زندگی خوب می گذشت، همه چیز ممکن بود، باشکوه بود و آینده همه چیز داشت مثل کتاب ها.

پنج شنبه، با سالاد شیرازی توی کاسه سفالی و بوی برنج و شوید دم کشیده. امروز آینده ست، آینده ای که توی رویاهای دوره دبستان و راهنمایی و دبیرستان بود، دیگه همه چیز ممکن نیست اما پنج شنبه ها ممکنه. تابستونه و تنها دلخوشی باز همون تخت و کولر و کتاب. جیمز جویس، امنیت روزهای بعد از مدرسه رو با خودش آورده.

* از متن «چهره مرد هنرمند در جوانی» نوشته جیمز جویس